Nothing New

A twist on Orpheus myth: love; fixes; scandalous boundary between Underworld and Heaven.

One must admit that Eros has a wicked sense of theatre.

Anubis, upon glimpsing Eurydice, lost all claim to dignity. The artful jade was naturally delighted—what woman would not be, with the supreme deity prostrate before her? But Orpheus, poor boy, had a prior claim. The Covenant could not be dishonoured.

Isis—ever the fixer of divine embarrassments—sent an Angel as substitute. The delicate lyre-player did turn, as foretold. Confronted with such exquisite sexlessness, he surrendered entirely. The attraction proved mutual; incandescent.

Boundaries exist solely to make transgression exquisite. Only at dawn's sliver may the Underworld touch Heaven; they love insatiably in time's most scandalous aperture. Our hero ages without complaint, content that beauty marks the hours.

Of the woman who occasioned it all, nothing further was said.

(originally written in Greek)

"Ουδέν Νεώτερον", μια ιστορία με 121 λέξεις ακριβώς: ούτε μία παραπάνω ούτε μία παρακάτω ούτε μία παραδίπλα:

Κοίτα που ο Έρωτας μας κάνει πλάκα!

Μόλις είδε την Ευρυδίκη ο Άνουβις, ξετρελάθηκε. Άλλο που δεν ήθελε κι η πουτανίτσα, σαν έπεσε στα πόδια της ο πρώτος και καλύτερος! Αλλά ο Ορφέας; Περίμενε! Πώς μπορούσε ν' αθετηθεί η Συμφωνία;

Θα τα μπαλώσω εγώ, προσφέρθηκε η Ίσιδα κι έστειλε Άγγελο στη θέση της ερωτοχτυπημένης μουσίτσας. Ο ντελικανής λυράρης -πράγματι- γύρισε να κοιτάξει. Μπροστά στο άφυλο κάλλος, συγκλονίστηκε. Η έλξη ήταν αμοιβαία· εκθαμβωτική.

Όμως τα όρια είναι για να υπάρχουν. Μοναχά στη χαραμάδα του λυκαυγούς, ο Κάτω κόσμος σμίγει με τον Πάνω· ερωτεύονται αχόρταγα στην ελάχιστη ρωγμή του χρόνου. Ο ήρωάς μας γερνάει μα δεν τον μέλλει, όμορφα μόνο να περνάει ο καιρός...

Τίποτα νεότερο δεν ακούστηκε για την πέτρα του σκανδάλου.