Self-Reference

Existential noir: A cry into the void that loops back to the sender as black arts.

She believed in no one and in nothing. The price she paid was absolute solitude, which she accepted without complaint. The world's foolishness inflicted pains upon her sharper than the throes of labor.

Dusk was falling as she left the house. November was approaching; after a brief, violent rain, the air held no chill. She took the path—ten paces, no more—to the town's small beach.

The glimmering caught her eye. A bottle was drifting languidly in the rhythm of the tide, the last rays of sunlight marking the glass.

"Well, imagine that," she murmured, stooping to retrieve it. The sea had brought her a message.

"A Love Letter to the Unknown God," she read at the top, and immediately her eye fell to the familiar end of the note. A phone number. What black arts were these? The digits were her own.

(Originally written in Greek)



"Αυτοαναφορικότητα", μια ιστορία με 121 Λέξεις Ακριβώς (ούτε μία παραπάνω ούτε μία παρακάτω ούτε μία παραδίπλα).

Δεν πίστευε σε κανέναν και σε τίποτα. Το τίμημα που πλήρωνε ήτανε η απόλυτη μοναξιά, μα τη δεχότανε αγόγγυστα. Η ανοησία του κόσμου της προκαλούσε οδύνες χειρότερες από ωδίνες.

Σουρούπωνε σαν βγήκε απ’ το σπίτι. Κόντευε Νοέμβριος· έπειτα από μια σύντομη, δυνατή βροχή, δεν έκανε ψύχρα. Πήρε δρόμο, δέκα βήματα ήταν, για την παραλία της πολίχνης.

Οι μαρμαρυγές τράβηξαν την προσοχή της. Ένα μπουκάλι στροβιλιζόταν νωχελικά στους ρυθμούς του φλοίσβου κι οι τελευταίες ηλιαχτίδες σημάδευαν το γυαλί του.

"Για φαντάσου!" μονολόγησε σκύβοντας να το μαζέψει· η θάλασσα της έφερνε μήνυμα.

“Ερωτική επιστολή τω αγνώστω Θεώ”, διάβασε στην επικεφαλίδα κι αμέσως μετά το μάτι της έπεσε στο οικείο τέλος του σημειώματος. Ένα τηλεφωνικό νούμερο. Μα τι διάβολο, ήταν ο προσωπικός της αριθμός!